ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ

Τον τελευταίο καιρό μεγάλη μερίδα του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα που προσπαθεί να μας πείσει πως για τη σημερινή κατάσταση ευθυνόμαστε όλοι μας.

Αυτή η απόπειρα κατατάσσεται στις μεγαλύτερες απάτες που προσπαθούν να περάσουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Τα επιχειρήματά τους τα έχετε δει-διαβάσει. «Εμείς τους ψηφίζουμε», «εμείς ζητούμε να μπούμε στο δημόσιο», «εμείς δίνουμε φακελάκια», «εμείς δεν αντιδρούσαμε», εμείς, εμείς, εμείς...

 Αυτό που επιχειρείται είναι το θύμα και ο θύτης να αντιμετωπιστούν με τον ίδιο τρόπο. Είναι η κλασική περίπτωση του βιαστή που κατηγορεί το θύμα ότι «τα ήθελε». Το τσουβάλιασμα αυτό, πέρα από το ότι είναι πάρα πολύ επικίνδυνο καθώς θέλει να ρίξει το φταίξιμο στον πολίτη αποκρύπτοντας τους πραγματικούς ενόχους, δεν έχει καν βάσεις λογικής.

Εμείς τους ψηφίζουμε. Όχι! Δεν τους ψηφίζουμε εμείς, τους ψηφίζει ένα μικρό μέρος μας, αλλά και πάλι εκεί δεν ψηφίζουν αυτόν που θα ήθελαν έστω και σε δυνητικό επίπεδο, αλλά αυτόν που ο κομματικός μηχανισμός προωθεί. Για όσους ακόμα ζούνε στα σύννεφα, δεν έχουμε δημοκρατία, η δημοκρατία είναι άμεση και όχι αντιπροσωπευτική. Και ιδίως με το συγκεκριμένο σύστημα που έχουμε, η καλύτερη λέξη είναι αποδεκτή ολιγαρχία, σίγουρα πάντως όχι δημοκρατία.

Εμείς ζητούμε να μπούμε στο δημόσιο. Πρώτα απ’ όλα, δεν ζητούμε όλοι να μπούμε στο δημόσιο. Δεύτερον, ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζητάει ότι θέλει, αυτό δε βλέπω γιατί πρέπει να τον κάνει φταίχτη. Στο κάτω κάτω, το δημόσιο δεν το κατάστρεψαν οι υπάλληλοί του, το κατάστρεψαν οι πολιτικοί μας. Έχοντας αφήσει μηδαμινές διεξόδους στον πολίτη για εργασιακή αποκατάσταση τον αναγκάζει κάποια στιγμή να προσπαθήσει να βρει τη σιγουριά του δημόσιου. Πως τον αναγκάζει; 
Διαλύοντας όλους τους μηχανισμούς που προστατεύουν τον εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα. Το ΙΚΑ αυτή τη στιγμή ανέχεται την ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων που είναι ανασφάλιστοι. Η επιθεώρηση εργασίας ανέχεται την ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων υποαμειβόμενων εργαζομένων που δουλεύουν πολύ περισσότερο από όσο προβλέπεται χωρίς φυσικά να εισπράττουν υπερωρίες.

Εμείς δίνουμε φακελάκια. Ελπίζω αυτοί που υποστηρίζουν αυτή την άποψη να μη βρεθούν ποτέ σε κάποιο νοσοκομείο όπου θα χρειαστούν κάποια επείγουσα εγχείρηση.

Όσο για το ότι δεν αντιδρούσαμε, ε αυτό και αν δεν είναι η μεγαλύτερη βλακεία που ακούγεται τις μέρες μας. Οι αντιδράσεις πάνω στη σαπίλα του συστήματος δεν έχουν σταματήσει ποτέ. Απλά δεν ακούγονται. Θυμηθείτε την παραφροσύνη των Ολυμπιακών αγώνων, που τώρα και καλά μάθαν όλοι ότι μας στοίχησε ο κούκος αηδόνι. Όχι ότι δεν υπήρχαν αντιδράσεις! Απλά πολύς κόσμος πίστευε την προπαγάνδα των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης πως 90+% των Ελλήνων ήταν υπέρ των Ολυμπιακών. Κανένα ΜΜΕ όμως δεν έδειξε τις πολλές διαδηλώσεις που είχαν γίνει κατά των αγώνων. Κανένα ΜΜΕ δεν έδειξε το ντοκιμαντέρ «Σβήνοντας τη φλόγα των Ολυμπιακών...» (παραγωγή Ιούλιος 2004) όπου πάρα πολύ ωραία φαίνονται αρκετές από τις απατεωνιές που έγιναν με τα έργα των αγώνων.

Πέρα από εκεί βέβαια δεν ξέρω τι άλλη αντίδραση περίμεναν που δεν τους δόθηκε. Επανάσταση; Σε λίγο θα φτάσουμε κι εκεί, αλλά όχι ότι δεν αντιδρούσαμε. Δεν ήταν εδώ το Δεκέμβριο που αντιδρούσαμε για το φόνο ενός παιδιού από την κρατική χούντα; Και μη νομίζετε ότι είναι ο μόνος φόνος, απλά οι περισσότεροι περνάνε στα ψιλά γράμματα. Internet έχετε, ψάξτε το.

Το σημαντικό σήμερα είναι να μην τη δεχτούμε αυτή τη συλλογική αηδία. Μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να έχει κάνει τα λάθη του, όμως δε φταίμε εμείς για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε σήμερα. Αν είναι να ψάξουμε για ενόχους, μπορούμε κάλλιστα να κοιτάξουμε πρώτα απ’ όλα στο κοινοβούλιο, όλους όσους πέρασαν από εκεί, όχι μόνο στη μεταπολίτευσή, αλλά και πριν. Μπορούμε να δούμε και τους ξεπουλημένους δημοσιογράφους που είναι όχι μόνο ντροπή για το επάγγελμα, αλλά ντροπή και για το ανθρώπινο είδος. Γι αυτούς τους ρουφιάνους μιλάω που βγαίνουν καθημερινά στην τηλεόραση και προσπαθούν να φέρουν το φταίξιμο σε εμάς, υπερασπίζοντας φυσικά σαν τα καλά σκυλιά που είναι τα συμφέροντα του καναλάρχη.

Τέλος όμως! Το καζάνι της υπομονής έχει χτυπήσει κόκκινο. Δε θα τα καταφέρουν να γυρίσουν τον ένα απέναντι στον άλλο. Δε μου φταίει ο δημόσιος υπάλληλος που τα έξυνε στην υπηρεσία του, μου φταίει το κράτος που τον έφερε σε αυτό το σημείο. Δε μου φταίει αυτός που έδωσε το φακελάκι στο γιατρό, ούτε καν ο γιατρός που πήρε το φακελάκι, αλλά το κράτος που επέτρεψε αυτή την κατάσταση. Δε μου φταίει ο ΠΑΣΟΚος που ψήφισε την κυβέρνηση με ψεύτικες υποσχέσεις, μου φταίει η κυβέρνηση, και κάθε κυβέρνηση, η κυβέρνηση του λαοπλάνου, του βρικόλακα, της μαϊμούς, του χοντρού και του αμερικάνου.

 
ΜΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ